Hodowla kotów Sfinks

Kocięta

  • Nasze kocięta opuszczają dom po ukończeniu 13 tygodnia życia daje im to możliwość zdrowia ponieważ po 13 tyg życia ich układ odpornościowy jest na tyle rozwinięty że organizm sam może bronić się przed infekcjami.
  • mamy tylko rasowe koty
  • Dokładamy wszelkich starań aby kociaki z naszej hodowli były doskonałe  pod względem wyglądu oraz charakteru dlatego rodzicami naszych kociąt są tylko utytułowane na wystawach  kotki oraz kocurki Championy i Interchampiony.
  • SRZEDAJEMY TYLKO RODOWODOWE KOCIĘTA -daje to pewność,że kociaki są zdrowe i przejawiają typowe cechy rasy sfinks

Zobacz więcej
ragdole mały kotek

ragdole koty

Nasze Koty

Nasza przygoda z kotami rasy sfinks doński zaczęła w 2015 roku. Zakochałam się w nich 
w czasie wystawy kotów rasowych, na którą pojechaliśmy z naszymi pupilami rasy ragdoll. 
To była prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia. Fascynacja tymi urzekającymi łagodnym charakterem kotami trwa do dziś. Obecnie nasza hodowla składa się z trzech czarujących kotek – Dashiki, Helen oraz Diany, zaś głową rodziny jest wspaniały kocurek Jupi. Cała czwórka pochodzi z importu.

Hodowla tych kotów jest zdecydowanie spod znaku „mozolnych i trudnych”. Mimo 
to te wyjątkowe piękności każdego dnia okazują nam swoje przywiązanie, a ich wesoły 
i uczuciowy charakter wnosi do naszego domu mnóstwo radości, której nie sposób opisać, 
czy wycenić. Te łagodne, lubiące przesiadywać na kolanach pieszczochy potrafią subtelnie skupić na sobie uwagę otoczenia i między innymi za to je kochamy.

Zobacz więcej

Hodowla

Hodowla sfinksów to bardzo trudna i mozolna praca. Otaczamy opieką kocięta jak już są w brzuszku mamy. Kiedy kocięta przychodzą na świat niezbędna jest pomoc doświadczonego hodowcy lub lekarza weterynarii już od momentu narodzin do pierwszych samodzielnie stawianych kroków hodowca musi być pod ręką przez 24 h. Pomimo tego, że sfinksy są bardzo kochane i przytulaśne mamy z nich nie za dobre nie radzą sobie z potomstwem dlatego tak ważna jest rola hodowcy dzięki któremu kocięta przeżywają. Od momentu narodzin hodowca uczy maluchy pić z sutka matki jest to trudne przedsięwzięcie i bardzo czasochłonne. Bardzo ważna też jest temperatura w porodówce którą należy monitorować. Bardzo często hodowca dokarmia koty z butelki, dba o czystość oraz pielęgnuje kocięta.

Historia

Bezwłose czworonogi ze względu na swój odmienny wygląd od zawsze fascynowały i niepokoiły jednocześnie. Jedni uważali je za swego rodzaju wynaturzenie, natomiast inni widzieli 
w nich przybyłe z kosmosu mistyczne stworzenia.
Hodowla nagich kotów rozpoczęła się zupełnie przypadkowo w połowie lat 60. XX w. w jednej 
z kanadyjskich prowincji − w Ontario. Kilka z kociąt, które przyszły na świat z przypadkowego miotu trafiło do Stanów Zjednoczonych dając w ten sposób początek hodowli sfinksów kanadyjskich.
W Rostowie nad Donem w 1986 r. wśród tamtejszej populacji kotów odkryto nieznaną dotąd mutację. Po przewiezieniu budzących zainteresowanie zwierząt do Moskwy hodowcy zaczęli 
je krzyżować z syberyjskimi oraz europejskimi kotami krótkowłosymi. Wyhodowano w ten sposób nową rasę – sfinksa dońskiego, który nie jest spokrewniony ze sfinksem kanadyjskim. 
Za brak owłosienia u obu tych ras odpowiadają inne geny, co zostało potwierdzone badaniami genetycznymi.

Charakter

Sfinks doński to rasa nadzwyczaj przywiązana do właściciela. Ten uczuciowy, przyjazny, wesoły 
i łagodny kot bardzo chętnie przesiaduje na kolanach, bardzo lubi pieszczoty.
Jego temperament określa się jako umiarkowany, zaś charakter jako zrównoważony. Sfinks doński jest wszędobylski oraz ciekawski, lubi być w centrum zainteresowania. Ponadto szybko 
adaptuje się w grupie kotów, a towarzystwo innych zwierząt mu nie przeszkadza.

Zdrowie

W porównaniu z innymi kotami sfinks nie jest bardziej chorowity, aczkolwiek należy dbać 
o jego higienę. Zaleca się raz w tygodniu go wykąpać. Z uwagi na to, że oczy są pozbawione rzęs często łzawią i są nieco przymrużone (o ile nie jest to wyciek ropny nie ma powodów 
do niepokoju), dlatego też konieczne jest ich przemywanie. Ze względu na to, że woskowina 
jest naturalną barierą ochronną uszu przed zakażeniami (w wypadku kotów z sierścią taką barierę stanowią włosy) nie należy zbyt gorliwie ich czyścić. Gromadząca się wokół pazurów wydzielina gruczołów łojowych w kontakcie z powietrzem przybiera ciemną barwę. Wystarczy usuwać 
ją przy obcinaniu pazurów, np. raz na dwa tygodnie, nie powoduje ona żadnych zmian skórnych. Obligatoryjne jest przestrzeganie kalendarza szczepień. Sfinks powinien być karmiony wysokiej jakości pożywieniem.

Ciekawostki

Hodowla sfinksów dońskich nie należy do najłatwiejszych ze względu na dużą śmiertelność noworodków. Kocięta przychodzą na świat z otwartymi już oczami, bądź otwierają je niedługo 
po narodzinach. Na ich ciele niejednokrotnie występują skręcone, cienkie włosy (przypominają szatę cornish reksa), z kolei na głowie między uszami nie mają sierści. Z wiekiem kocięta tracą 
to owłosienie, jednak zdarza się, iż dorosłe osobniki mają delikatne włosy – jest to dopuszczone przez wzorzec.

Ilość zmarszczek ma istotne znaczenie przy ocenianiu wystawowej wartości sfinksów – im kot 
ma ich więcej, tym jest wyżej oceniany. Aczkolwiek stosunkowo rzadko zdarzają się mocno pomarszczone osobniki.

Właściwa temperatura ciała sfinksa to 38,5oC, pomimo to jego naga skóra wydaje się w dotyku zdecydowanie cieplejsza niż u kotów innych ras. Według rosyjskich lekarzy dzięki temu koty 
te są pomocne w leczeniu różnych schorzeń, np. osteoporozy.

Wzorzec

Sfinks doński – Don Sphynx – Donskoy – Koty krótkowłose i somalijskie – III kat. FIFe
kod EMS: DSP
Sfinks doński to kot średniej wielkości, jego ciało jest lekko wydłużone, a muskulatura określana jako średnia. Wzorcowy przedstawiciel tej rasy powinien wyglądać krzepko. Waga sfinksa dońskiego waha się pomiędzy 3 a 4 kg. Średniej wielkości głowa ma kształt klina, kości policzkowe oraz brwiowe są wydatne. Jego płaskie czoło pokryte jest licznymi zmarszczkami. Stop jest niezbyt wyraźny, natomiast nos ma średnią długość. Mocna broda, średniej długości kufa, a także dobrze zaznaczone poduszeczki z wąsami to kolejne charakterystyczne cechy tej ciekawej rasy. 
Oczy przedstawicieli sfinksów dońskich mają kształt migdałów, są lekko skośne, dość szeroko rozstawione i dozwolone we wszystkich kolorach. Jego skóra z wyraźnymi zmarszczkami 
na głowie, tułowiu, szyi oraz kończynach jest elastyczna. Może ją również pokrywać delikatny puch, jednak preferowana jest zupełnie naga. Nie dłuższa niż 2 mm sierść może występować 
na stopach, końcu ogona, kufie oraz na końcach kończyn. Uszy sfinksa dońskiego są duże, szeroko rozstawione o zaokrąglonych końcach, lekko pochylone do przodu, zaś zewnętrzne krawędzie uszu stanowią przedłużenie linii głowy. Ma długie, lecz proporcjonalne do tułowia kończyny, 
które są średnio mocne, tylne nogi ma zauważalnie dłuższe od przednich. Prosty i długi ogon 
jest zaokrąglony na końcu. Stopy są owalne ze szczupłymi oraz długimi palcami, 
dobrze rozwinięte opuszki.